با جویدن این گیاه در شب امتحان دوپینگ کنید

[ad_1]

به گزارش جام جم سرا ، گیاه مرموک از خانواده نعنا با برخورداری از ذخایر غنی آنتی‌اکسیدان می‌تواند در حفظ سلول‌های بدن در مقابل رادیکال‌های آزاد مفید واقع شود. آسیب‌های ناشی از رادیکال‌های آزاد اغلب منجر به مرگ سلول‌ها، تضعیف سیستم دفاعی و بروز بیماری‌های مزمن می‌شوند.

برگ‌های خوراکی مرموک به رنگ سبز متمایل به خاکستری بوده و گل‌های آن با رنگ‌های متنوع آبی، بنفش و سفید یا صورتی در طبیعت یافت می‌شوند. این گیاه سابقه‌ای طولانی در کاربردهای پزشکی دارد که از جمله آن می‌توان به درمان اختلالات ذهنی و بیماری‌های گوارشی مرتبط با معده و روده اشاره کرد.

درمان احتمالی آلزایمر

در تحقیقی تاثیر استفاده از گیاه مرموک در بیماران دارای آلزایمر مورد بررسی قرار گرفت. در این تحقیق دو گروه آزمودنی مورد بررسی قرار گرفتند. گروه اول شامل کسانی بود که این گیاه دارویی را مصرف کردند. گروه دیگر از گیاه مرموک استفاده نکرده و مواد دیگری به آنان داده شد تا تاثیر تلقین‌پذیری در آنان مورد بررسی قرار گیرد. بر اساس نتایج این مطالعه، گروه اول، یعنی افرادی که به مدت چهار ماه از این گیاه خوراکی استفاده کردند، درک بهتری از مسائل و اضطراب کمتری نسبت به گروه دوم از خود نشان دادند.

تحقیقات دیگر نشان می‌دهد گیاه مرموک گیاهی جویدنی است و در تقویت حافظه جوانان بسیار مفید است و مصرف آن به صورت دمنوش یا جویدن تمرکز را برای درس خواندن تحت تاثیر قرار می دهد.

کاهش گلوکر و کلسترول خون

در تحقیقی بر روی 40 بیمار دارای دیابت و هایپر لیپیدمیا نشان داده شد افرادی که به مدت 3 ماه از عصاره برگ گیاه مرموک استفاده می‌کنند، مقدار کمتری از کلسترول‌های مضر، تری‌گلیسریدها و موادی نظیر HbA1c در خونشان مشاهده می‌شود. همچنین بررسی خون این افراد نشان‌دهنده مقدار بالاتری از کلسترول‌های مفید بوده است.

علاوه بر آن، خواص ضدالتهابی و تاثیرات ضدقارچی و ضدمیکروبی ادویه‌جات و گیاهان معطری مثل مرموک در بسیاری از تحقیقات مورد تایید قرار گرفته‌اند.

گفتنی است؛ از آنجا که این گیاه اغلب در مقادیر اندک مورد استفاده قرار می‌گیرد، دارای میزان کمی کربوهیدرات، پروتئین، فیبر و کالری است.

منبع : باشگاه خبرنگاران

[ad_2]

لینک منبع

نشانه‌های معتاد شدن فرزندتان را بشناسید !

[ad_1]

به گزارش جام جم سرا ،​ اکثر نوجوانان احساس می کنند فناناپذیر هستند و توجهی به عواقب این طرز فکر و اعمالی که براساس این تفکر انجام می دهند- مصرف مواد مخدر و نوشیدن الکل- ندارند.

عواملی که تاثیر بسزایی در اعتیاد نوجوانان به مواد مخدر دارند عبارتند از:

• خانواده ای که سابقه مصرف موادمخدر دارد
• افسردگی
• کمبود اعتماد به نفس
• رفتار پرخاشگرانه ابتدایی
• احساس طرد اجتماعی
• فقدان نظارت اجتماعی
• فقر
• در دسترس بودن مواد مخدر

عواقب مصرف موادمخدر توسط نوجوانان

اعتیاد نوجوانان به مواد مخدر می تواند عواقب منفی فراوانی به همراه داشته باشد که عبارتند از:

* اختلال در رانندگی

رانندگی پس از مصرف موادمخدر خطرناک است و باعث مرگ رانندگان خودروها و موتورسیکلت ها می شود و هزینه بسیار زیادی را به نظام بهداشت و قضا تحمیل می کند.

* وابستگی به مواد

نوجوانانی که معتاد هستند به احتمال بسیار زیاد در دوران بزرگسالی نیز به مصرف مواد ادامه خواهندداد.

* فقدان انگیزه

مصرف مواد مخدر انگیزه لازم برای تلاش و موفقیت در مدرسه و زندگی را از نوجوان می گیرد و او را به انسانی بی انگیزه و بی تفاوت بدل می کند.

* افزایش مشکلات

مصرف موادمخدر، مانند ماری جوانا، بر قسمتی از مغز نوجوان که کنترل حافظه، انگیزه، توجه و یادگیری را عهده دار است آسیب می زند و مشکلات عدیده ای در یادگیری، عملکرد شغلی و عاطفی برای نوجوان به وجود می آورد.

شاخ اعتیاد را بشکنید

* ایجاد مشکلات جدی جسمی و روحی

مصرف مواد مخدر در دوز بالا، می تواند در اندام های حیاتی بدن مانند کلیه ها، ریه ها و قلب اختلال ایجاد کنند. مصرف متافتامین می تواند باعث صدمه دیدن قلب، سیستم عصبی بدن، ایجاد رفتارهای روانی و پرخاشگری شود. مصرف مخدرهای استنشاقی تاثیر مخربی بر مغز، قلب، ریه ها، کبد و کلیه ها می گذارد. علاوه بر این، اعتیاد به داروهایی که توسط پزشک تجویز شده اند باعث بروز افسردگی، بیماری های عروق قلب و تشنج می شود.

گفت و گو درباره اعتیاد نوجوان به مواد مخدر

گفت و گو با نوجوان درباره اعتیاد به مواد مخدر می تواند بسیار دشوار باشد. گفت و گو را در موقعیت و زمان مناسب آغاز کنید. اگر دلشوره دارید آن را با فرزندتان در میان بگذارید.

هنگام گفت و گو با فرزندتان درباره مواد مخدر:

* از دیدگاه او نسبت به مصرف مواد مخدر بپرسید

نظرات فرزندتان را بشنوید و درباره مصرف مواد مخدر از او سوال کنید. پس از پایان گفت و گوی روشن و واضح با فرزندتان او را تشویق کنید.

* به پیام های رسانه ها توجه کنید

برخی از برنامه های تلویزیونی، سینماها، وب سایت ها و ترانه ها، نوجوان را به مصرف مواد مخدر ترغیب می کنند. درباره همه برنامه ها، فیلم ها و ترانه هایی که فرزندتان می بیند و می شنود با او گفت و گو کنید.

* آماده گفت و گو درباره اعتیادتان به مواد مخدر باشید

به سوران فرزندتان درباره اعتیادتان به مخدر پاسخی منطقی و صحیح بدهید. اگر مصرف مخدر را کنار گذاشته اید صادقانه به او بگویید که به موفقیت بزرگی دست یافته اید.
هرگز از صبحت با فرزندتان درباره اعتیاد به مواد مخدر نترسید. گفت و گو درباره اعتیاد به مواد مخدر سبب نمی شود او به مصرف کننده تبدیل شود. صحبت کردن درباره اعتیاد به مواد مخدر به فرزندتان اجازه می دهد با دیدگاه شما نسبت به این موضوع آگاه شود و بداند که توقع شما از او چیست.

استراتژی های گوناگون در پیشگیری از اعتیاد به موادمخدر

علاوه بر گفت و گو با نوجوان می توان روش های دیگری را نیز تجربه کرد:

* از فعالیت های روزانه فرزندتان مطلع باشید

به فعالیت ها و مکان هایی که فرزندتان به آنجا رفت و آمد می کند توجه کنید. برای افراد صاحب صلاحیتی که بتوانند فرزندتان را به فعالیت های سالم و مفید ترغیب کنند جایزه بدهید.

* وضع قوانین و اعمال مجازات

وضع قوانین و اعمال مجازات نشان می دهند اعتیاد به مواد مخدر را تحمل نمی کنید. ترک میهمانی هایی که در آن مخدر مصرف می شود، سوار نشدن به خودرویی که راننده اش موادمخدر مصرف کرده نمونه ای از قوانین وضع شده هستند. مجازات را نیز بلافاصله پس از تخطی از قوانین اعمال کنید.

* دوستان فرزندتان را بشناسید

اگر دوست فرزندتان به مواد مخدر معتاد است احتمالا او را برای مصرف مخدر تحت فشار قرار می دهد. برای پیشگیری از اعتیاد فرزندتان به مواد مخدر با دوستان فرزندتان و والدین شان آشنا شوید.

* محافظت از داروهای تجویزشده

درباره مخدربودن داروهای تجویز شده برای اعضای خانواده از پزشک سوال کنید. فهرستی از داروهای موجود در خانه تهیه و از آنها محافظت کنید. از معلم بهداشت مدرسه فرزندتان بخواهید تا فرزندتان را کنترل کند تا او دارویی مصرف نکند.

* حمایت کردن

فرزندتان را تشویق کنید و از موفقیت او شاد شوید. ایجاد رابطه دوستانه میان والدین و فرزند کمک زیاد به پیشگیری از اعتیاد فرزند به مواد مخدر دارد.

* ارائه مثال مناسب

اگر در گذشته مخدر مصرف می کردید و ترک کرده اید به فرزندتان بگویید.

شناخت نشانه های هشداردهنده مصرف مواد مخدر در نوجوانان

علایم هشداردهنده عبارتند از:

• تغییر ناگهانی دوستان، عادات تغذیه ای ساعات خواب، فعالیت های فیزیکی و بدنی و عملکرد تحصیلی
• عدم توجه به فعالیت های مورد علاقه
• به وجود آمدن نگرش خصمانه
• مشاهده وب سایت هایی که افراد را به مصرف موادمخدر ترغیب می کنند.
• پنهان کردن اعمال و اموال
• ناپدیدشدن غیرقابل توضیح و توجیه پول از خانه
• وجود جعبه خالی داروهای گوناگون در اتاق نوجوان
• شنیدن بوهای غیرعادی داروها و مواد شیمیایی در اتاق نوجوان

منبع :​سلامانه

[ad_2]

لینک منبع

علائم هشدار خودکشی را بشناسید

[ad_1]

به گزارش جام جم سرا ،​ شاید بعضی از شما فکر کنید که خودکشی ناشی از تفکرات فلسفی پوچگرایانه یا شکست در زندگی است، اما حقیقت این است که خودکشی تقریبا درصد تمامی موارد ناشی از یک بیماری روانپزشکی و در صدر آنها افسردگی است که در کشور ما حدود 12 درصد افراد جامعه را به خود درگیر کرده است. در واقع اکثر توجیهاتی که مردم کوچه و بازار برای خودکشی قربانیان در ذهن خود متصور می‌شوند نه عامل مستقیم خودکشی، که یکی از چند عوامل ایجاد کننده یا نشانه‌ای از افسردگی است و در واقع در جریان این اتفاق تلخ، به جای این‌که قربانی با به زندگی خود پایان دهد، این بیماری است که با تسخیر فهم و قضاوت بیمار، او را به این رفتار وا می‌دارد.

انگ

یکی از دردسرسازترین مشکلات در راه مراجعه افراد مبتلا به بیماری‌های روانپزشکی برای درمان، پدیده‌ای است به نام «انگ». انگ در بیماری‌های روانی به معنی این است که افراد مبتلا به این بیماری‌ها توسط دیگران به عنوان شهروند درجه دو و با نگاه تحقیر آمیز دیده می‌شوند. این نگاه اشتباه، سبب می‌شود که افراد با وجود رنج بردن از بیماری روانی برای درمان مراجعه نکنند چون این نگاه را دردناک تر از بیماری تلقی می‌کنند. این در حالی است که بیماری‌های روانی نیز مانند دیگر بیماری‌های پزشکی، به‌واسطه تغییرات هورمونی، پروتئینی در مغز اتفاق می‌افتد و به دلیل ضعف شخصیت یا ناتوانی افراد نیست.

خانواده و احساس آرامش

خانواده یکی از مهم ترین محیط‌هایی است که فرد اگر در آن احساس انگ کند، ممکن است عطای درمان بیماری روانی را به لقایش ببخشد و برعکس اگر احساس آرامش کند و از آن بهتر اگر توسط خانواده جهت درمان همراهی و تشویق شود ممکن است با مراجعه به روانپزشک و درمان به موقع بیماری خود، از پیشرفت بیماری به سمت افکار خودکشی و نهایتا عمل به آن جلوگیری کند. استفاده از واژه‌های تحقیر آمیز در مشاجرات خانوادگی خطاب به بیماران روانی و اشاره به بیماری آنها و مصرف دارو توسط ایشان، از جمله علل مهمی است که هر روزه سبب می‌شود بیماران روانی درمان خود را نیمه کاره رها کنند و به آغوش روزهای تلخ پیش رو پناه ببرند.

چه زمان به فکر درمان عضو خانواده باشیم؟

اگر یکی از اعضای خانواده شما دچار تغییر رفتار و ناتوانی در انجام فعالیت‌های مهم زندگی خود شده است، توصیه می‌کنم خیلی سریع او را برای ویزیت به کلینیک روانپزشکی ببرید. این یک قانون کلی است و بهتر است درباره این مساله اندکی سریع عمل کنید. خیالتان راحت باشد. اگر همخانه شما نیازمند درمان دارویی نباشد، روانپزشک دارو تجویز نخواهد کرد، اما اگر شما به خاطر ترس از درمان تاخیر کنید ممکن است کار از کار بگذرد و شما بمانید و یک عمر پشیمانی. افکار ناامیدی، احساس افسردگی، اضطراب، احساس لذت نبردن از اتفاقات خوشایند و اختلال در خواب و اشتها دیگر علائمی هستند که با دیدن یک یا چند تا از آنها باید خیلی سریع به فکر درمان باشید بویژه اگر همراه با افت عملکرد فرد باشد.

علائم هشدار

در کنار ابراز مستقیم فکر خودکشی توسط فرد، نشانه‌های دیگری نیز نشان دهنده احتمال بالای اقدام قریب‌الوقوع فرد به خودکشی است. جستجو برای یافتن راه‌های خودکشی، تهیه وسایل خطرناک، اقدام به نوشتن ناگهانی وصیت‌نامه، اشتراک مطالب مربوط با مرگ و مردن و خودکشی و انتشار آگهی ترحیم خود در فضاهای مجازی و حتی به پایان رساندن کارهای به ظاهر ناتمام و بخشیدن وسایل بسیار مورد علاقه از جمله نشانه‌هایی هستند که در یک فرد با سابقه بیماری روانی، بویژه اگر درمان مطلوبی انجام نگرفته باشد، به عنوان علائم هشدار برای خودکشی قریب‌الوقوع قلمداد می‌شود و همان گونه که ذکر شد بیمار باید فورا به کلینیک روانپزشکی برده شود.

بازماندگان خودکشی

بازماندگان، افرادی هستند که یکی از نزدیکان خود را به علت خودکشی از دست داده اند. اگرچه این افراد احتمالا تا مدت‌ها نسبت به رفتار خود با متوفی احساس ناراحتی می‌کنند اما باید بدانند همان‌گونه که در ابتدای مطلب عنوان شد عامل اصلی و مستقیم خودکشی تقریبا در تمام موارد بیماری است و نه مشکلات ارتباطی یا چیز دیگر. مهم است که خانواده‌ها برای افراد قربانی خودکشی، مراسم سوگواری را به‌طور کامل برگزار کنند و سعی کنند بسرعت مجددا خانواده را به یکپارچگی قبلی برگردانند. خودکشی بخصوص در افراد مستعد خانواده می‌تواند منجر به آسیب دیدن روانی شدید شود و حتی می‌تواند در موارد شدید، اقدام به خودکشی در بازماندگان را به بار بیاورد. خوب است خانواده‌ها بدانند اگر نتوانند توجه خود را بسرعت به سمت بازماندگان آسیب‌پذیر خودکشی بگردانند ممکن است خیلی زود با یک خودکشی دیگر و عذاب وجدانی دو‌چندان مواجه باشند که می‌تواند همین‌طور ادامه یابد. پس بهتر است تا وقتی کار از کار نگذشته به فکر علاج واقعه قبل از وقوع باشیم.

تصمیم درباره بستری احتمال یک عمر پشیمانی

در صورتی که بیماری فرد شدید شده باشد و افکار خودکشی او به حدی برسد که روانپزشک او را در معرض خطر بالای خودکشی تشخیص دهد اولین گام اقدام برای بستری کردن فرد در یک محیط کنترل شده و مشخصا بیمارستان یا بخش روانپزشکی است، چرا که با مراقبت‌های دقیق، استفاده از دوربین‌های مدار بسته و استفاده از شیشه‌های نشکن احتمال خودکشی در این بخش‌ها بشدت پایین می‌آید. در این شرایط خیلی محتمل است که بیمار بستری شدن را نپذیرد، بخصوص اگر تصمیم قطعی خود برای خودکشی را گرفته باشد. در این شرایط خانواده در برابر دو انتخاب قرار می‌گیرند، یا توصیه پزشک را می‌پذیرند و از قانون بستری اجباری افراد در شرایط خاص استفاده می‌کنند و بیمار را میل خود در بیمارستان بستری می‌کنند یا با اصرار بیمار درگیر احساسات می‌شوند و با مسئولیت خود درمان بستری را نمی‌پذیرند و بیمار را ترخیص می‌کنند. خانواده‌ها در این شرایط دلایل مشابهی می‌آورند از قبیل« در بیمارستان روانپزشکی حالش بدتر می‌شود» یا « خودمان در منزل از او مراقبت می‌کنیم» یا « جواب خاله و عمه را چه بدهیم؟» ضمن این که می‌پذیرم همه این نگرانی‌ها در جای خود علیرغم اشتباه بودن نیازمند توجه هستند فقط یک لحظه از شما می‌خواهم خودتان را جای خانواده‌ای بگذارید که فرزندشان چند روز بعد از ترخیص با رضایت شخصی با این دلایل قربانی خودکشی می‌شود. یک لحظه شک نکنید که پشیمانی عمیق تنها حسی است که برایتان به جا می‌ماند چون همه این نگرانی‌ها بعد از خودکشی فرد بی‌معنی است. پس مطمئن باشید وقتی روانپزشک بستری اورژانس را پیشنهاد می‌دهد انتخاب هیچ گزینه دیگری عاقلانه نیست.

خانواده در برخورد با افکار خودکشی چه کند؟

نکته خیلی مهم این است که تهدید به خودکشی باید جدی گرفته شود. بدترین واکنش به ابراز فکر خودکشی توسط یک عضو خانواده، یک واکنش احساسی با گفتن جملاتی از قبیل «این حرف‌ها رو نزن» یا «به این چیزها فکر نکن» است. بهترین رفتار درباره فکر خودکشی این است که فرد خیلی سریع به کلینیک روانپزشکی برده شود. به طور معمول اکثر کسانی که قربانی خودکشی می‌شوند مدت‌ها به این اقدام فکر کرده‌اند و درباره روش اقدام، برنامه ریزی کرده اند. این زمان، آخرین فرصت خانواده و روانپزشک برای کمک به فرد است و بیمار معمولا در این مدت به نزدیکان خود فکر خودکشی را اظهار می‌کند و اگر از طرف خانواده واکنش مناسبی صورت نگیرد، اتفاق شومی پیش رو خواهد بود.

مهم‌ترین عامل خطر

اقدام قبلی خودکشی که منجر به مرگ نشده مهم‌ترین عامل خطر مرگ بر اثر خودکشی است. این برعکس باور عمومی افراد است که فکر می‌کنند اگر فردی قبلا چند بار اقدام به خودکشی کرده، اما جان سالم به در برده است در صورت تهدید به اقدام مجدد این بار هم جان سالم به در می‌برد. چرا که افراد معمولا با تجربه روش‌های ناکامل قبلی به روشی می‌رسند که احتمال نجات از آنها بسیار کمتر باشد. پس تهدید به خودکشی این افراد را بسیار جدی بگیرید.

دکتر محمدرضا شالبافان – روانپزشک و استادیار دانشگاه علوم پزشکی ایران

[ad_2]

لینک منبع

سبقت پسران در سن ازدواج از دختران

[ad_1]

به گزارش جام جم آنلاین، علی‌اکبر محزون در پاسخ به این پرسش که آیا تعادل جمعیتی در سن ازدواج به هم خورده است، اظهار داشت: تعادل جمعیتی در سن ازدواج موضوعی است که از الگوی سن ازدواج کشور حاصل می‌شود و بحث مهمی است، به‌عنوان مثال اختلاف سن 5 سال برای ازدواج در نگاه اول بسیار ساده به نظر می‌رسد.

وی افزود: در 12.1 درصد ازدواج‌ها زوجین همسن هستند،‌ 77.5 درصد مرد بزرگتر از زن و در 10.4 درصد ازدواج‌ها زن بزرگتر از مرد است. اتفاقی که هم‌اکنون باید رُخ دهد تغییر مدل ازدواج است، هم‌اکنون آقایان 20 تا 34 ساله و خانم‌های 15 تا 29 ساله بیشتر ازدواج می‌کنند و هرم سنی در هر سن کاملاً متقارن است اما اختلاف سنی 5 سال برای ازدواج تقارن را به هم می‌ریزد.

مدیرکل دفتر آمار و اطلاعات جمعیتی سازمان ثبت احوال گفت:‌ قبل از سال 1390 تعداد دختران در سن ازدواج بیشتر از پسران بود اما با تغییر هرم سنی،‌ پس از سال 1390 ذوزنقه سن ازدواج وارونه می‌شود و این بار آقایان در سن ازدواج بیشتر از خانم‌ها هستند.

محزون ادامه داد:‌ در سال‌های قبل از 1390 دختران در سن ازدواج بیشتر از پسران بود و این تجرد قطعی دختران را بالا برده بود اما از سال‌ 1390 به بعد تعداد پسران در سن ازدواج بیشتر شده است و خطر تجرد قطعی در پسران وجود دارد.

وی با اشاره به اینکه برای رسیدن به تعادل جمعیتی باید اختلاف سن برای ازدواج کمتر از 5 سال باشد، گفت:‌ اختلاف سن یک یا دو سال برای ازدواج کافی است و این موضوع هرم سنی را تعدیل کرده و به تعادل نزدیک می‌شویم.

مدیرکل دفتر آمار و اطلاعات جمعیتی سازمان ثبت احوال بیان کرد: بالاترین سن ازدواج برای آقایان در تهران، البرز و کرمانشاه و برای خانم‌ها تهران، البرز و ایلام است. کمترین سن ازدواج برای آقایان در خراسان شمالی، سیستان و بلوچستان، خراسان جنوبی و یزد و برای خانم‌ها سیستان و بلوچستان، خراسان شمالی و خراسان جنوبی است.

وی ادامه داد: بالاترین میانگین سن ازدواج برای آقایان در تهران 30.1، البرز 29، کرمانشاه 28.6 و برای خانم‌ها تهران 26، البرز 25.3 و ایلام 24.3 است و کمترین سن ازدواج برای آقایان در خراسان شمالی 25.3، سیستان و بلوچستان 25.4، یزد 26.3 و کمترین سن ازدواج برای خانم‌ها در سیستان و بلوچستان با 20.8، خراسان شمالی 20.9 و خراسان جنوبی 21.4 سال است.

محزون در پاسخ به این پرسش که علت افزایش میانگین سن ازدواج در هر سال چیست، افزود: این تحلیل‌ها را به جامعه شناسان و جمعیت شناسان می‌سپاریم تا ارزیابی کنند “شاخص‌های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی در بالارفتن سن ازدواج چه‌تأثیری داشته است و مشخص شود علت این تغییر و تحولات چیست؟” البته این موضوع نیاز به تحلیل بسیاری دارد.

مدیرکل دفتر آمار و اطلاعات جمعیتی سازمان ثبت احوال در پاسخ به این پرسش که شاخص‌های فرهنگی در بالارفتن سن ازدواج بیشتر تأثیرگذار است یا شاخص‌های اقتصادی، بیان کرد: معتقدیم جاهایی بوده که حتی اگر شرایط اقتصادی نیز فراهم باشد در تمایل به ازدواج رسمی بی‌رغبتی وجود دارد و الگوی غرب یعنی زندگی مشترک با یکدیگر بدون ازدواج رواج دارد، البته این نام ازدواج سفید را برای این معضل نمی‌پذیریم چون یک واژه فریبنده است و عبارت هم‌خانگی برای آن به کار می‌رود.

وی افزود:‌ در برخی مناطق با وجود سطح رفاه بالا شاهدیم که ازدواج در اولویت قرار نگرفته است بنابراین عوامل اقتصادی در بالا رفتن سن ازدواج تأثیرگذار است اما نباید بگوییم که سایر عوامل بی‌تأثیر هستند بلکه سبک زندگی و عوامل فرهنگی نیز در ازدواج تأثیرگذار است.

منبع: تسنیم

[ad_2]

لینک منبع

10 کاری که موقع جوش زدن نباید انجام دهید!

[ad_1]

به گزارش جام جم سرا ، شست و شوی دو تا سه بار در روز معمولا برای رعایت بهداشت کافی است. اگرچه در نظر مبتلایان به آکنه، این جوش ها چیزی جز غم و غصه و رنج نیست، اما راهکارهایی وجود دارد که بتوانیم با این جوش های مزاحم کنار بیاییم.

1- بیش از حد درگیر جوش ها نشوید

همه افراد پاکیزگی و زیبایی را دوست دارند، اما مسئله آن است که شست و شوی بیش از حد پوست و استفاده از لوسیون های بهداشتی خیلی وقت ها می تواند ضرر داشته باشد. شست و شوی پوست ممکن است باعث بدتر شدن جوش شود. درواقع این کار باعث آسیب به سد حفاظتی پوست شده و همچنین خارش و سوزش می شود. سعی کنید با شوینده هایی که ph آن ها در حد متوسطی است پوست تان را بشویید. آکنه از کثیفی و آلوده بودن پوست نیست که شما بخواهید با شستن آن را از بین ببرید. افراد زیادی هستند که وقتی جوش می زنند، مرتب پوست شان را می شویند و اسکراب می زنند، ولی باید بدانند که اگر آکنه از آلودگی و کثیفی بود، پاها بیشتر از همه جا جوش و آکنه داشت.

2- اسکراب مداوم پوست

اسکراب کردن پوست یعنی لایه برداری فیزیکی، مثل استفاده از لیف یا سایر اسکراب های موجود در بازار که دانه های ریزی دارد و سطح صورت را لایه برداری می کند. یکی از شایع ترین محرک های ابتلا به آکنه، استفاده مکرر از لایه بردارهاست مخصوصا لایه بردارهایی که در آرایشگاه ها به کار گرفته می شود و تنها جنبه زیبایی دارد.

به طور کلی اسکراب وضعیت آکنه ها را بدتر می کند، چون اثر آن ها روی لایه محافظ پوست است و این می تواند تحریکات پوستی را افزایش دهد. به جای آن خیلی ملایم پوست تان را با یک مایع شست و شودهنده غیرحساسیت زا و با PH متعادل بشویید تا التهابات هم کاهش یابد. البته حواس تان باشد که مایع شست و شودهنده را به خوبی از روی پوست آبکشی کنید چون اگر مقدار کمی از آن روی پوست باقی بماند، احتمال دارد پوست شما را حسابی تحریک کند.

به شما توصیه می کنیم به جای استفاده از این روش، از ترکیبات درمان کننده آکنه مانند پماد ویتامین A و سایر لوسیون های درمانی آکنه و البته رتینوییدهای موضعی استفاده کنید (البته با تجویز پزشک متخصص پوست) که دارای خواص لایه برداری نیز است.

3- باورهای غلط را کنار بگذارید

پیشرفت علم دیگر جایی برای باورهای غلط درباره آکنه باقی نگذاشته است. همان طور که گفته شده آکنه هیچ ربطی به کثیفی ندارد! برخلاف چیزی که مادرهای مهربان می گویند، آکنه هیچ ربطی به شستن صورت و کثیفی دست ها ندارد.

یکی دیگر از باورهای غلط تاثیر تغذیه در پیدایش آکنه است، در حالی که هیچ مدرک قوی برای ارتباط غذاها با آکنه وجود ندارد، اما همچنان تعداد بالایی از افراد اظهار می دارند که شدت جوش های آن ها بعد از خوردن غذایی خاص بیشتر می شود، اما حقیقت آن است که هیچ ارتباطی بین آکنه و چیزی که شما می خورید، وجود ندارد.

4- مراجعه نکردن به پزشک

اگر از همه افرادی که تا به حال آکنه را تجربه کرده اند بپرسید که اولین اقدام شما بعد از مواجهه با این جوش های غم انگیز چه بود، بیشتر آن ها پاسخ می دهند مراجعه به داروخانه و درخواست کمک! این اصلا بد نیست که در مرحله اول محصولات بهداشتی مورد تایید پزشک داروساز را برای رهایی از آکنه امتحان کنید. حتی اگر خوش شانس باشید به نتیجه هم می رسید اما اگر درمان های خودسرانه تان برای بیش از 12 هفته بدون پاسخ باقی ماند؛ دیگر زمان آن رسیده که به پزشک متخصص پوست مراجعه کرده و بیش از این بیماری تان را به بازی نگیرید.

5- درست استفاده نکردن از نسخه پزشک

بیماران باید حتما نسخه تجویزشده را طبق دستور آن استفاده کنند. استفاده بیش از حد، کمک به از بین بردن بیشتر جوش نمی کند و چه بسا به پوست آسیب می رساند و قرمزی و خشکی بیشتری را به دنبال خواهدداشت و حتی ممکن است سبب ایجاد لک های تیره روی پوست شود. درست مصرف نکردن نسخه، درمان را به تاخیر می اندازد. خیلی از بیماران بعد از 2 هفته انگیزه خود را از ادامه درمان از دست می دهند، نباید یک شبه منتظر نتیجه بود.

6- توقف ناگهانی درمان به دنبال بهبود آکنه

بهتر است به آرامی به دنبال بهبود آکنه، درمان ها کاهش یابد. در صورتی که یک محصول را 2 بار در روز مصرف می کردید، باید آن را به یک بار در روز سپس به یک روز در میان، سپس 2 بار در هفته کاهش داده و بعد درمان را قطع کنید. اغلب ممکن است پس از 4 تا 6 هفته مجددا دچار آکنه شوید که باید به همین میزان درمان را ادامه داده تا آن را محو کنید. برای جلوگیری از ایجاد آکنه برخی از افراد نیاز به ادامه حداقل یک درمان ضدآکنه به شکل دائم دارند و برخی دیگر به استفاده چندین بار در هفته.

7- رهاکردن درمان در همان هفته های اول

اول از همه باید بدانید که پوست، خیلی آهسته و آرام به درمان ها پاسخ می دهد، حتی اگر فقط در عرض چند روز جوش زده باشید، باز هم برای التیام آن ها نیاز به زمان زیادی دارید. معمولا برای این که پوست به چنین درمان هایی پاسخ دهد، باید حدود 2 تا 6 هفته صبر کنید؛ یعنی حداقل باید یک ماه درمان ها را ادامه دهید و در صورتی که هیچ نتیجه ای نگرفتید و هیچ گونه بهبودی ندیدید، می توانید درمان را متوقف کنید چون احتمال دارد آن درمان با شما سازگار نباشد. البته به یاد داشته باشید که در بعضی موارد در هفته های اول درمان، پوست تحریک می شود تا جایی که گاهی آزاردهنده هم می شود. اما شما نباید درمان را قطع کنید؛ دقت کنید آکنه ها عفونت نیست، بلکه نوعی التهاب پوستی است که می تواند قبل از بهتر شدن مدتی تشدید هم بشود.

8- آرایش زیاد

مردم دوستدارند وقتی در روزهای نخست بعد از درمان جوش به نتایج دلخواه خود می رسند، هر چقدر می توانند مواد آرایشی به پوست خود بمالند. انجام این کار می تواند به تضعیف بیشتر پوست تان و همچنین صدمات بیشتر پوست منجر شود.

9- استفاده از محصولات گوناگون

بسیاری از افراد وقتی از یک محصول در چند روز اول نتیجه نمی گیرند، محصولات گوناگونی را امتحان می کنند و در صورتی که عرض یک یا دور روز از آن ها نتیجه نبینند، آن ها را رها کرده و محصول دیگری را امتحان می کنند.

گاهی اوقات برخی از محصولات باعث تحریک پوست می شود. وقتی افراد برای درمان آکنه خود اقدام به خوددرمانی می کنند، ممکن است باعث آسیب پوستی شود این حالت شامل بزرگ شدن ضایعات آکنه، افزایش تمایل به برجاگذاشتن لک یا اسکار پس از بهبود است.

10- فشار دادن جوش ها

دستکاری و فشار دادن جوش ها باعث افزایش مدت زمان بهبود و افزایش احتمال اسکار می شود. دستکاری با وسایل آلوده باعث ورود باکتری به پوست و تشدید التهاب می شود. افرادی که مرتب ضایعات آکنه را دستکاری می کنند، اغلب چند بار در طول روز آن را معاینه کرده و درصدد تخلیه ترشحات داخل آن هستند که در نتیجه عوارضی روی پوست خود به جا می گذارند.

نکته

نگذارید این جوش های مزاحم بر زندگی روزمره شما غالب شود. شما خوب می دانید که این مشکل بسیار شایع است و برای هر فردی پیش می آید. فراموش نکنید که اطرافیان شما هم این را می دانند. پس سعی کنید با بی اهمیت جلوه دادن موضوع و اعتماد به نفس کامل، به زندگی روزمره خود ادامه دهید. شاید این طور زودتر هم بتوانید روی این جوش های مزاحم را کم کنید.

منبع : ماهنامه زیبایی سالم

[ad_2]

لینک منبع